Publikacje

Tajemnica Jezusa. Czytane Ewangelii wg św. Jana (2008)

 Jean Vanier pochyla się w swojej medytacyjnej książce nad Ewangelią według św. Jana. Jego refleksje są osobiste, pobudzające do myślenia oraz stawiające wymagania. Wzywa wszystkich chrześcijan do spotkania z pełnią życia poprzez życie w bliskości i jedności z Bogiem. Vanier pisze: “Te rozważania, którymi dzielę się z wami w książce, pochodzą z życia Jezusa we mnie …Płyną one również z mojego życia z osobami słabymi, które nauczyły mnie przyjmować Jezusa w m miejscu mego ubóstwa.” Poprzez tę książkę skierowane jest do nas zaproszenie oraz dostrzegamy przykład, jak wejść w bliższą relację z Jezusem.    

 Idę z Jezusem (1989)

     Ta książka stanowi kontynuację pierwszej części pod tytułem Spotykam Jezusa. Ukazano w  niej bardziej szczegółowo, jak Jezus zaprasza nas, by żyć z nim oraz podążać za nim, jak być jego uczniem i przyjacielem we współczesnym świecie. Książka rozpoczyna się od znanej wędrówki dwóch uczniów do Emaus. Gdy Jezus spotyka ich, są zniechęceni. Wędruje z nimi, a ich serca ożywają.  Książka objawia nam Jezusa, który jest z nami, gdy wędrujemy przez życie. My także odczuwamy zniechęcenie i obawy. W takich chwilach możemy odnaleźć pociechę w tym, że Jezus jest z nami.

 Odnaleźć pokój  (2004)

 Vanier pisze, że jednym z najgłębszych ludzkich pragnień jest potrzeba życia w pokoju. Stawia nam pytanie: “Wzdychamy za pokojem, lecz czym on dokładnie jest? Jak możemy go odnaleźć oraz jak możemy go wnosić do naszego życia oraz naszych wspólnot?” Vanier podejmuje w tej książce refleksję nad niedawnymi wydarzeniami na świecie oraz określa źródła konfliktu i lęku w ludziach, we wspólnotach oraz między narodami, co zakłóca nasze poszukiwanie pokoju. Pokój nie jest tylko dziełem rządów, dyplomatów lub armii. Jean przekonuje, ze jest to zadanie postawione przed każdym z nas. Wszyscy możemy stać się twórcami pokoju, gdy wniesiemy w to swój wkład. O wiele łatwiej jest być miłośnikiem niż twórcą pokoju. Vanier pokazuje nam, że zwykli ludzie, ci nieznani i niedoceniani, przemieniają nasz świat krok po kroku przez odnajdywanie pokoju w naszym sąsiedztwie oraz ukazywaniu drogi przemiany.

 Jak pokonać depresję ? (2007)

     Ta krótka i pięknie napisana broszura daje nadzieję. Vanier ukazuje depresję jako ranę serca, która zsyła osoby w otchłanie bólu, apatii, samotności oraz desperacji. Z tą chorobą duszy nie poradzimy sobie sami. Gdy cierpimy na nią, możemy polegać na dobroci innych, zwłaszcza na najbliższych przyjaciołach, którzy dotykają naszego serca. Vanier jest przekonany o tym, że ważne jest, by wyrazić słowami ból depresji i mieć wiarę w to, że słońce świeci zza ciemnych chmur, ale najlepszym lekarstwem jest powierzenie się przyjaciołom, którzy kochają i akceptują nas. Vanier  podsumowuje to w następujących słowach: "Depresja jest bolesną rzeczywistością, kryzysem, ale jednocześnie kryzys może doprowadzić nas do większego pokoju, jeśli odkryjemy, jak radzić sobie z tą sytuacją oraz jak poruszać się ku uzdrowieniu."

 Odkryć nasze człowieczeństwo (2001)

     Tematem tej książki jest wyzwolenie ludzkiego serca. W swoim prowokacyjnym dziele Jean Vanier daje wyraz swojej głęboko ludzkiej wizji przemiany - tworzeniu wspólnego dobra, które radykalnie przemienia nasze wspólnoty, relacje oraz nas samych. Odkryć nasze człowieczeństwo zaprasza nas do pokoju i wyrwania się z macek chaosu oraz samotności, z lęków, które wywołują w nas chęć wykluczenia oraz odrzucenia innych. To pokój przynosi nam otwarcie się oraz kieruje nas ku odkryciu naszego wspólnego człowieczeństwa pośród różnic.

Vanier pisze, że ta książka nie opisuje w swej istocie formowania się oraz organizacji społeczeństwa. Nie ma ona celów politycznych, ale Vanier pokazuje w niej różnicę pomiędzy otwartymi, a zamkniętymi społeczeństwami.  Jeśli angażujemy się w tworzenie społeczeństwa, które skupia się wyłącznie na własnych prawach, to takie społeczeństwo stanie się coraz bardziej zamknięte w samym sobie, ponieważ nie ponosimy odpowiedzialności za innych. Dlatego nie ma powodu, abyśmy harmonijnie trudzili się  nad osiągnięciem wspólnego dobra. Z drugiej strony, jeśli zdecydujemy się na otwarcie ku innym oraz zatroszczymy się o ich sytuację, to społeczeństwo, w którym żyjemy podlega przemianie stając się bardziej otwartym.

     W tej przełomowej książce Vanier jasno ukazuje, jak możemy żyć w pokoju pomimo licznych różnic. Ta książka zainspirowała wielu ludzi do przemyślenia sposobu postrzegania świata, większego zaangażowania się we własne wspólnoty oraz podejście wobec osób z niepełnosprawnością. Dyskutowano nad nią w czasie warsztatów, spotkań rekolekcyjnych, poszukiwań oraz w nauczaniu. Vanier ukazuje, jak poprzez autentyczne spotkania możemy rozwiązywać konflikty oraz dostrzec w różnicach owoce przemiany. Dzięki pracy w L’Arche  Vanier stał się potężnym obrońcą słabych, bardziej podatnych na zranienia członków społeczeństwa. To właśnie oni stali się jego nauczycielami. Jean wyraża nadzieję, że w swojej książce może pokazać odrobinę z tego, co poznał i nadal poznaje, że pomagając innym odkrywamy nasze wspólne człowieczeństwo.

 Kochać aż do końca. Skandal umywania nóg (1998)                                                                         W swojej krótkiej medytacji  Vanier rozważa liczne poziomy znaczenia gestu Jezusa obmycia stóp apostołom podczas ostatniej wieczerzy. W tym pokornym geście Vanier odnajduje podejście służby, które Jezus pragnął przekazać swoim uczniom. Jego modlitwa i czyn płynący z samego serca objawia tęsknotę za prawdziwą komunią z przyjaciółmi. Jako sługa zstępuje na dół po szczeblach drabiny zamiast wynosić się nad innych. Przez to daje siebie innym oraz staje się podatnym na zranienia. To odmienna wizja niż w społeczeństwie oraz wielkich korporacjach, gdzie dąży się do władzy i kontroli. Dla Vaniera umycie nóg jest sposobem na podążanie za Jezusem. To chwila pokory, która ukazuje nam prawdziwy sens służenia na wzór Jezusa.

 Spotykam jezusa – mówi mi: kocham cię (2003)

     Ta książka napisana prostym językiem poprzez ilustracje opowiada nam dzieje miłości Boga do ludzi w Biblii. Czytając można zatrzymać się nad jednym obrazkiem, którzy przemawia do serca i napełnia pokojem. Vanier zaprasza nas do bycia częścią rodziny Boga w ciepły, przyjazny oraz przepełniony modlitwą sposób.

 Jezus dar miłości (1994)

 Vanier ukazuje na kartach tej książki piękno, siłę oraz świętość Jezusa. O wiele istotniejsze jest jednak to, że w prostocie opisu pokazuje człowieczeństwo Jezusa objawiając jego niezwykłą dobroć oraz miłość do wszystkich, których spotyka. Książka opowiada dzieje Jezusa przedstawione w czterech Ewangeliach, które jednoczy jedno rozważanie ukazujące wyraźny obraz Jezusa, gdy żył i chodził po świecie. Dzięki temu dostrzegamy jasną wizję jego przesłania. Autor pisze, że Ewangelie nie tylko podprowadzają nas ku wierze, która żyje dziś w nas oraz w Kościele. Ewangelie nauczają nas, jak żyć i postępować w naszym pękniętym świecie. Dzięki Jezusowi, który jest Darem Miłości, Vanier pokazuje nam dar głębokiego patrzenia w serce Ewangelii.

 Serce Arki – duchowość na każdy dzień (1996)

Z prostotą i z przekonaniem Jean Vanier ukazuje nam, jak życie dzielone z osobami z niepełnosprawnością wzywa nas do zaparcia się siebie samego oraz ryzyka. Odpowiadając na zaproszenie od Boga przeprowadził się do malutkiej wioski we Francji, kupił tam mały kamienny dom oraz zaprosił dwóch mężczyzn z niepełnosprawnością do zamieszkania razem. Poprzez wspólne życie z nimi odkrył własne "upośledzenia serca." Odkrywał, że miłość i przebaczenie nie przychodziły mu łatwo, a gniew pojawiał się częściej. W kruchości takiego życia można dostrzec własne ograniczenia. Jean kieruje nas do zadawania sobie pytań, które mogą prowadzić ku głębokiemu wyzwoleniu.

 Wspólnota miejscem radości i przebaczenia (1985)

     To klasyczne dzieło Vaniera jest doskonałym “punktem wyjścia ku refleksji” nad istotą i znaczeniem wspólnoty. Vanier pisze na przykład, że nasze wspólnoty winny być znakiem radości i świętowania. Jeśli inni przyjmują nas zarówno z naszymi ograniczeniami jak i talentami, to nasze wspólnoty staną się stopniowo miejscami wyzwolenia, owocowania i przynoszenia życia.

     Pisząc z przekonaniem i zaangażowaniem Vanier porównuje wzrost wspólnoty do rozwoju dziecka. “Każdy z nas jest w drodze - podroży przez życie. Każdy z nas jest pielgrzymem w drodze. Czas naszego wzrostu od momentu naszego poczęcia w łonie matki aż do dnia śmierci jest zarazem bardzo długi i krótki. Ten wzrost zawarty jest pomiędzy dwoma kruchościami – słabością malutkiego dziecka oraz kruchością osoby umierającej.” Dlatego wspólnota ma swój fundament w kruchości. Vanier mądrze wzywa nas do uświadamiania sobie naszych kruchości jako osoby ludzkie oraz jako wspólnoty.

     Wspólnota oparta jest także na wzajemnym zaufaniu jej członków wobec siebie oraz procesu wzrastania. Mówi on o “darze” i “antydarze” we wspólnocie. Pojawiają się ludzie przychodzący jako „zbawcy”. Obdarzeni są inteligencją rozumienia oraz czasem wykorzystywania wad wspólnoty, są atrakcyjni oraz potrafią pięknie mówić. Dążą do swoich celów oraz umieją je osiągać. Jeśli taka osoba pojawi się we wspólnocie z takim sposobem myślenia, to będzie to katastrofa dla niej oraz wspólnoty. Jest to antydar.

     Dobrym początkiem życia we wspólnocie jest dobre samopoczucie, gotowość do służby oraz szacunek dla struktur i tradycji. Projekt lub nowy pomysł winien rozwijać się we współpracy z innymi, a nie jako sposób na pokazanie swoich zdolności. Jednym z najcudowniejszych darów, które można znaleźć we wspólnocie, jest gotowość do służenia. Ten dar, jak pisze Vanier, można przekazywać innym niczym ogień miłości. Wnosi on życie we wspólnocie.

     Intuicje Vaniera są zatem bardzo pomocne wszystkim osobom służącym w społeczeństwie, ponieważ ukazują kierunek oraz sposób, w jaki osoba może przeżywać wspólnotę - bezpiecznie, etycznie oraz z poszanowaniem innych.

 Zranione ciało. W stronę uzdrowienia (2006)

     Podstawowym pytaniem zadanym w książce jest: Jak możemy odkryć, źródło jedności, uzdrowienia i nadziei w świecie, który jest zraniony i cierpiący? Jean Vanier przygląda się korzeniom zranienia w tradycji judeo- chrześcijańskiej oraz ukazuje sens Dobrej Nowiny Jezusa dla naszego świata.   Zranione ciało napisano dla tych wszystkich, którzy pragną podążać za Jezusem, aby dojść do harmonii. Vanier zaprasza czytelników, by zbliżyli się do cierpiących. Daje nadzieję i zachętę, a nawet pewność, że pokój i radość można odnaleźć tylko wtedy, gdy przyjmie się rzeczywistość cierpienia oraz krzyż we własnym życiu oraz życiu innych. To książka o dobrej nowinie. W każdej parafii, domu oraz sercu przyjmującym osobę zranioną pojawia się cicha obecność Jezusa, który udziela pocieszenia, miłości oraz zwiastuje dobrą nowinę.

 Mężczyzną i kobietą stworzył ich (2010)

      W tym nowym oraz poprawionym wydaniu Jean Vanier przygląda się znaczeniu i źródłom ludzkiej seksualności. Czerpiąc ze swojego doświadczenia w chrześcijańskiej wspólnocie oraz z życia „dla” oraz „z” osobami z niepełnosprawnością przygląda się  znaczeniu relacji między mężczyzną a kobietą z chrześcijańskiego oraz wspólnotowego punktu widzenia. Gdy Vanier mówi o wołaniu o miłość osoby z niepełnosprawnością, porównuje to do takiego samego poszukiwania w każdym mężczyźnie i każdej kobiecie. Na poziomie serca każda osoba jest krucha i podatna na zranienia oraz poszukuje relacji. Mężczyzną i kobietą stworzył ich jest intymną ksiązką stawiającą pytania. Kryje się w niej szeroka gama intuicji odnośnie znaczenia i źródeł ludzkiej seksualności. Vanier pisze, “Wychowanie do życia uczuciowego i seksualnego oznacza pomoc w odkrywaniu wrażliwości na drugich, by umieć słuchać, kochać, współczuć, okazywać łagodność oraz stawać się odpowiedzialnym. Prawdziwa edukacja seksualna oznacza ożywienie serca oraz pomaga w osiąganiu większej dojrzałości uczuciowej.”    

Inne:

"Każda osoba jest historią świętą" (wyd. W drodze - 1998)

 „Depresja – dlaczego” (wyd. KOS - 2001)

"Źródło łez" (wyd. Salwator - 2002)

 „Smak szczęścia” (Wyd. Księży Marianów)