Publikacje

Wspólnota miejscem radości i przebaczenia (1985)

vvv
To klasyczne dzieło Vaniera jest doskonałym “punktem wyjścia ku refleksji” nad istotą i znaczeniem wspólnoty. Vanier pisze na przykład, że nasze wspólnoty winny być znakiem radości i świętowania. Jeśli inni przyjmują nas zarówno z naszymi ograniczeniami jak i talentami, to nasze wspólnoty staną się stopniowo miejscami wyzwolenia, owocowania i przynoszenia życia.
Pisząc z przekonaniem i zaangażowaniem Vanier porównuje wzrost wspólnoty do rozwoju dziecka. “Każdy z nas jest w drodze – podroży przez życie. Każdy z nas jest pielgrzymem w drodze. Czas naszego wzrostu od momentu naszego poczęcia w łonie matki aż do dnia śmierci jest zarazem bardzo długi i krótki. Ten wzrost zawarty jest pomiędzy dwoma kruchościami – słabością malutkiego dziecka oraz kruchością osoby umierającej.” Dlatego wspólnota ma swój fundament w kruchości. Vanier mądrze wzywa nas do uświadamiania sobie naszych kruchości jako osoby ludzkie oraz jako wspólnoty.
Wspólnota oparta jest także na wzajemnym zaufaniu jej członków wobec siebie oraz procesu wzrastania. Mówi on o “darze” i “antydarze” we wspólnocie. Pojawiają się ludzie przychodzący jako „zbawcy”. Obdarzeni są inteligencją rozumienia oraz czasem wykorzystywania wad wspólnoty, są atrakcyjni oraz potrafią pięknie mówić. Dążą do swoich celów oraz umieją je osiągać. Jeśli taka osoba pojawi się we wspólnocie z takim sposobem myślenia, to będzie to katastrofa dla niej oraz wspólnoty. Jest to antydar.
Dobrym początkiem życia we wspólnocie jest dobre samopoczucie, gotowość do służby oraz szacunek dla struktur i tradycji. Projekt lub nowy pomysł winien rozwijać się we współpracy z innymi, a nie jako sposób na pokazanie swoich zdolności. Jednym z najcudowniejszych darów, które można znaleźć we wspólnocie, jest gotowość do służenia. Ten dar, jak pisze Vanier, można przekazywać innym niczym ogień miłości. Wnosi on życie we wspólnocie.
Intuicje Vaniera są zatem bardzo pomocne wszystkim osobom służącym w społeczeństwie, ponieważ ukazują kierunek oraz sposób, w jaki osoba może przeżywać wspólnotę – bezpiecznie, etycznie oraz z poszanowaniem innych.

 

 

Mężczyzną i kobietą stworzył ich (2010)

pub3W tym nowym oraz poprawionym wydaniu Jean Vanier przygląda się znaczeniu i źródłom ludzkiej seksualności. Czerpiąc ze swojego doświadczenia w chrześcijańskiej wspólnocie oraz z życia „dla” oraz „z” osobami z niepełnosprawnością przygląda się znaczeniu relacji między mężczyzną a kobietą z chrześcijańskiego oraz wspólnotowego punktu widzenia. Gdy Vanier mówi o wołaniu o miłość osoby z niepełnosprawnością, porównuje to do takiego samego poszukiwania w każdym mężczyźnie i każdej kobiecie. Na poziomie serca każda osoba jest krucha i podatna na zranienia oraz poszukuje relacji. Mężczyzną i kobietą stworzył ich jest intymną ksiązką stawiającą pytania. Kryje się w niej szeroka gama intuicji odnośnie znaczenia i źródeł ludzkiej seksualności. Vanier pisze, “Wychowanie do życia uczuciowego i seksualnego oznacza pomoc w odkrywaniu wrażliwości na drugich, by umieć słuchać, kochać, współczuć, okazywać łagodność oraz stawać się odpowiedzialnym. Prawdziwa edukacja seksualna oznacza ożywienie serca oraz pomaga w osiąganiu większej dojrzałości uczuciowej.”

 

 

Odkryć nasze człowieczeństwo (2001)

pub4Tematem tej książki jest wyzwolenie ludzkiego serca. W swoim prowokacyjnym dziele Jean Vanier daje wyraz swojej głęboko ludzkiej wizji przemiany – tworzeniu wspólnego dobra, które radykalnie przemienia nasze wspólnoty, relacje oraz nas samych. Odkryć nasze człowieczeństwo zaprasza nas do pokoju i wyrwania się z macek chaosu oraz samotności, z lęków, które wywołują w nas chęć wykluczenia oraz odrzucenia innych. To pokój przynosi nam otwarcie się oraz kieruje nas ku odkryciu naszego wspólnego człowieczeństwa pośród różnic.
Vanier pisze, że ta książka nie opisuje w swej istocie formowania się oraz organizacji społeczeństwa. Nie ma ona celów politycznych, ale Vanier pokazuje w niej różnicę pomiędzy otwartymi, a zamkniętymi społeczeństwami. Jeśli angażujemy się w tworzenie społeczeństwa, które skupia się wyłącznie na własnych prawach, to takie społeczeństwo stanie się coraz bardziej zamknięte w samym sobie, ponieważ nie ponosimy odpowiedzialności za innych. Dlatego nie ma powodu, abyśmy harmonijnie trudzili się nad osiągnięciem wspólnego dobra. Z drugiej strony, jeśli zdecydujemy się na otwarcie ku innym oraz zatroszczymy się o ich sytuację, to społeczeństwo, w którym żyjemy podlega przemianie stając się bardziej otwartym.
W tej przełomowej książce Vanier jasno ukazuje, jak możemy żyć w pokoju pomimo licznych różnic. Ta książka zainspirowała wielu ludzi do przemyślenia sposobu postrzegania świata, większego zaangażowania się we własne wspólnoty oraz podejście wobec osób z niepełnosprawnością. Dyskutowano nad nią w czasie warsztatów, spotkań rekolekcyjnych, poszukiwań oraz w nauczaniu. Vanier ukazuje, jak poprzez autentyczne spotkania możemy rozwiązywać konflikty oraz dostrzec w różnicach owoce przemiany. Dzięki pracy w L’Arche Vanier stał się potężnym obrońcą słabych, bardziej podatnych na zranienia członków społeczeństwa. To właśnie oni stali się jego nauczycielami. Jean wyraża nadzieję, że w swojej książce może pokazać odrobinę z tego, co poznał i nadal poznaje, że pomagając innym odkrywamy nasze wspólne człowieczeństwo.